தில்லையில் நடக்கும் ஆயிரங்காலத்து அடாவடி!

வைதீகத்தின் அடாவடியிலும் கொடுமையிலும்
சிக்கித்தவிக்கும் சிவத்தலங்களில், சைவத்தின்
முகன்மைத் தலமான தில்லையம்பதியும் இன்னலில்
இருப்பது, தமிழ் நெறிகளுக்கும், திருமுறை தந்த
ஞானிகளுக்கும் பெரிய இழுக்கு சேர்ப்பதாகும்.

அந்த இழுக்கினில் இருந்து சிறிதேனும் காப்பது போல
தமிழக அரசின் சட்டம் அமைந்துள்ளது தமிழர்களுக்கு
மகிழ்வான விதயம். தேவையில்லாத ஆர்ப்பரிப்புகள்
இல்லாமல் அமைதியாக இதனைக் கலைஞர்
செய்திருக்கிறார்.

அரசு கொண்டு வந்திருக்கும் சட்டம் சிறிது
வழவழ கொழகொழ வென்று இருந்த போதிலும்,
அது முழுமையான மனநிறைவு
அளிக்கவில்லையாயினும், இதனை வாயார
வரவேற்கிறேன். தி.மு.க செய்த தமிழ்ப்பணிகளில்
மிக உயர்ந்தது இதுதான் என்று சொல்வேன்.

"வைதீக அடாவடி" என்று மேலே சொல்வது
வைதீகர்களுக்கு பொறுக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.
கோயில்களில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாத,
கோயிலுக்குப் போனாலும் இதனை அறியாத
பத்தர்களுக்கு, சற்று குழப்பமாகக் கூட இருக்கலாம்.

கோயிலில் இறைவனை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்
போது பலருக்கும் சில விதயங்களை கவனிக்க
முடியாதுதான்.

தில்லையில் தமிழ் ஓதலாம் என்று அரசு சட்டம்
வைத்தவுடன், வைதீகக் கொடுக்குகள் தங்கள்
ஆற்றாமையில் அள்ளித்தெளிக்கும் சப்பைக்கட்டுகளைக்
காணும்பொழுது, இவர்களுக்கு ஏன் இந்த
தமிழ்-எதிர் போக்குகளைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
என்பது புரிவதில்லை என்று சொன்னபோதிலும் நமக்குப்
புரியத்தான் செய்கிறது.

தமிழுக்கும் தமிழ் நெறிகளுக்கும் எதிரான வைதீக
அடாவடி என்பது பல நூறாண்டுகளை விழுங்கியது.
இதற்கு வரலாற்றிலும் குமுகத்திலும் எண்ணற்ற
சான்றுகள் உள்ளன.

தில்லையில் ஆறுமுகச் சாமி திருமுறை ஓதுவதற்கு
தீட்சிதர்கள் காட்டும் எதிர்ப்பு எல்லோரும் அறிந்தது.
தமிழ் மந்திரங்களான திருமுறைகள் தில்லையில்
எப்படி நடத்தப்படுகின்றன?

திருமுறைகளும் இறைவனும் இழிவு படுத்தப் படும்
அந்தக் கொடுமையை என் கண்களால் கண்டு
சொல்லவொன்னா துன்பம் அடைந்தேன்.

சிற்றம்பலத்திற்கு ஒருநாள் உச்சிகால பூசையின் போது
செல்லும் வாய்ப்பு அமைந்தது. தீட்சிதர்கள் வடமொழி
மந்திரங்கள் ஓதி பூசை செய்து கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் தமிழையா கேட்க முடியும்?
வடமொழியைக் கேட்டுதான் பழகி விட்டோமே!
நீண்ட நேரம் சிற்றம்பலத்தில் கருவறையில் ஒருவர் வடமொழி
மந்திரத்தை ஓதுகிறார்.

பூசையும் தரிசனமும் மங்கல மணிஒலியும் அருமையாக
இருக்கின்றன. பூசை முடிகிறது. எல்லா தீட்சிதர்களும்
சன்னதியை விட்டு தள்ளிப் போய் புறவு பார்த்துக்
கொண்டு எனக்கென்ன என்பது போல நிற்கிறார்கள்.

பொன்னம்பலத்திற்கும் இறைவன் இருக்கும்
சிற்றம்பலத்திற்கும் இடையே கோயிலின் உள்ச் சுற்று
உண்டு. இந்த வெளியில் கழுத்தளவு
உயரத்தில் சிற்றம்பல மேடை இருக்கும். இறைவன்
இருக்கும் கருவறையில் இருந்து நன்கு தள்ளியிருக்கும்
இந்த உள்ச் சுற்றுப் பாதையில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக
நானும். மேலே பூசை முடிந்து தீட்சிதர்கள் ஒதுங்கிக்
கொண்டவுடன் திடீரென்று கூட்டத்தில் இருந்து
தேவாரக் குரல் ஒன்று ஒலிக்கிறது. வியப்போடு
பார்க்கிறேன்.

அந்த மேடையை ஒட்டி, கூட்டத்தில் எனக்கு சற்று
முன்னால் சிரங்குவித்து எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டு
ஒரு கருப்பு ஓதுவார் (கோயிலால் நியமிக்கப்பட்டிருக்கும்
ஓதுவார்) தேவாரப் பாடல் ஒன்றைப் பாடுகிறார்.
மொத்தம் நாலே வரிகள். அது முடிந்தவுடன் இன்னொருவர்
அதேபோல நுனிக்காலில் நின்று கொண்டு
எட்டி எட்டிப் பார்த்து இன்னொரு பாடலைப் பாடுகிறார்.
அது முடிய பக்தர்களில் சிலர் பாட முனைகிறார்கள்;
உச்சிவேளை பூசை முடிந்து கருவறை மூடப்படுகிறது.

ஏறத்தாழ 15-20 நிமிடங்கள் வடமொழி மந்திரங்கள்
கருவறையில் ஓதப்பட்டு பூசைகள் முடிந்து, "காதில்
விழுந்தால் தீட்டு ஒட்டிக்கும்" என்பது போல
தீட்சிதர்கள் ஒதுங்கிக் கொண்டவுடன் அந்த மேடையின்
வெளிவிளிம்பில் ஒண்டிககொண்டும் எட்டி எட்டிப்
பார்த்துக் கொண்டும் ஒரு நிமிடம் இரண்டு பேரால்
திருமுறைகள் பாடப்பட்டன.

திருமுறை சிற்றம்பலத்து மேடையில் ஏறி நின்று
பாடப்படாத அந்த அவலத்தைக் கண்டு நாணியும்
கூனியும் போனேன். அதுவும் கோயிலால் நியமிக்கப்
பட்டிருக்கும் ஓதுவாரும் மேடையில் பாடஅனுமதிக்கப்
படுவதில்லை என்ற நிலைகண்டு வெட்கித்
திரும்பினேன்.

தமிழ்நாட்டில் தமிழ்க்கடவுளுக்கு
வடமொழி மந்திரங்களை சிற்றம்பலத்தில் பாடலாம்;
ஆனால் தமிழ் பாடக்கூடாது!? வெளியார் பாடினால்
மற்றவர்களுக்கு தொல்லையாயிருக்கும் என்று
போகிற போக்கில் கருத்து சொல்பவர்களும்,
"ஏன் கோயிலால் நியமிக்கப் பட்டிருக்கும் ஓதுவார்கள்
மேடையில் இருந்து பாடக் கூடாது? என்று சிந்தித்துப்
பார்க்க வேண்டும்.

இப்படித் தமிழைத் தள்ளி வைப்பதையே கண்டு
பழகிப் போய் வைதீகத்தில் கரைந்து போனவர்களும்,
"தேவாரம் எல்லாம் மண்டபத்தில்
பாடவேண்டியவை" என்ற பரப்புரையைச் செய்யவும்
முற்பட்டிருக்கிறார்கள்

கோயில் ஓதுவார்களைக் கூனி, குறுகி, ஒளிந்து நின்று
கொண்டு ஏதோ போனால் போகிறது நாலுவரி
திருமுறை பாடிக்கோ என்று இன்றைக்கும்
செய்து வரும் வெளியூர் தீட்சிதப் பூசாரிகளின் ஆணவம்
தில்லையில் நம்மை வாட்டுகிறது என்றால்,
திருவண்ணாமலையில் நம்ம ஊர் ஐயர் பூசாரிகள்
செய்யும் அடாவடி அதுக்கும் மேலே.

பிறிதொரு நாளில் அண்னாமலையில் உண்னாமுலை
அம்மன் சன்னதி. அதே உச்சிக்கால பூசை.
கருவறையில் பூசை நடக்கிறது. வடமொழி மந்திரங்கள்
ஓதப்படுகிறது. மங்கல ஓசைகள். கருவறைக்கு முன்
சிறுமண்டபம். வெளியேயும் பெருங்கூட்டம்.
மெய்மறந்த பத்தர்கள். அந்த முன்மண்டபத்தில் நானும்.
பூசை முடிகிறது. திடீரென்று "தனம்தரும் கல்விதரும்...."
என்ற அபிராமி அந்தாதிப் பாட்டொன்று கணீரென்று
ஒலிக்கிறது. ஆகா, இதுவரை அம்மன் கோயில்களில்
பூசை வேளையில் கேட்டறியாத் தமிழ் ஒலிக்கிறதே என்று
மனத்தின் கிளர்ச்சி எனக்கு.

பாடுபவரை கருவறையில் தேடுகிறேன். கருவறையில்
யாருமே தெரியவில்லை. கண்கள் நொடிக்குள்
இடப்புறம் பார்க்க, அங்கே ஒரு கருப்பர் (தோளில்
புரிநூல் இல்லை), கருவறைக்கு வலப்புறம், சிறிய
கருவறை மண்டபத்திற்கும், அதைவிட சற்றுப் பெரிய
முன்மண்டபத்திற்கும் இடைப்பட்ட சுவருக்கு முன்னால்
நின்று கொண்டு (ஒளிந்து கொண்டு) சிரங்குவித்து
அந்தப் பாட்டைப் பாடுகிறார். அபிராமி அந்தாதியின்
100 பாடல்களில் அந்தப் பாடல் ஒன்று. நான்கு
வரிகள். என் கண்கள் பரபரக்க, நெஞ்சம் வாட அந்தக்
காட்சியைப் பார்க்கிறேன். பாடி விட்டு அவர் விடுவிடு
வென்று வெளியே செல்கிறார். ஒரு ஐயர்
முன்மண்டபத்தில் இருந்தவர்களுக்குக் குங்குமம்
கொடுக்கிறார். இன்னொருவர் வெளியே குங்குமத்
தட்டை எடுத்துக் கொண்டு செல்கிறார்.

தில்லையில் தமிழ்த் திருமுறைகள் பள்ளத்தில்
நிற்கவைக்கப்படுகின்றன. உண்னாமுலை அம்மன்
சன்னதியில் அபிராமி அந்தாதி சுவரைப் பார்த்து
ஒளிந்து கொண்டு பாடப்படுகிறது.

இந்த இரண்டு உச்சிக்கால பூசைகளையும் பார்த்தது
எனக்கு கொடுப்பினை போலும்!

ஆறு/ஏழு மற்றும் 9 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சம்பந்தர்,
அப்பர் மற்றும் சுந்தரரால் பாடப் பட்ட தேவாரப்
பாடல்கள், மூவேந்தராலும் விரும்பப் பட்ட தேவாரப்
பாடல்கள் சுந்தரருக்குப் பிந்தைய காலத்தில்
(ஏறத்தாழ 9 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்

சோழர்கள் தலையெடுக்க ஆரம்பித்த காலத்தில்)
அப்படியே அமுக்கப் பட்டு தில்லையில் ஒரு
மண்டபத்தில் 100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக
பூட்டப்பட்டு கரையானுக்கு இரையாக விட்டார்கள்
தில்லை தீட்சிதர்கள். (பூட்டி அழியவிட்டவர்களுக்குப்
பரிந்து "இராசராசன் கேட்டவுடன் எவ்வளவு பெருந்தன்மையாக
தீட்சிதர்கள் கொடுத்தார்கள் பாருங்கோ" என்று எழுதுபவர்கள்
என்ன பிறவி என்று தெரியவில்லை :( )

மூவேந்தரும் திருமுறைகளைப் போற்றி சைவநெறிகளை
வளர்த்தனர் என்பதற்கு எத்தனையோ சான்றுகள்
உண்டு. 9ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில்
திருப்பரங்குன்றத்திற்கு சுந்தரர் மூவேந்தருடன் சென்று
பதிகம் பாடினார் என்பதும் வரலாறு. (கோத்திட்டையும்..
என்று தொடங்கும் பதிகம்).

திருமுறைகளின் பெருமைகள் பரவுவதைத் தடுத்து,
சிவத்தை வைதீகத்துக்குள் அடக்கும் சதிச்செயல்தான்
திருமுறைகளை கரையானுக்கு இரையாகத் தந்தது.

நம்பியாண்டார் நம்பியின் விடா முயற்சியாலும்,
இராசராசனின் ஆதரவாலும் தேவாரப் பாடல்களில்
கொஞ்சம் நமக்குக் கிடைத்தன. இது 11 ஆம்
நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் நடந்தது. இராசராசன்
ஆட்சி 1014 வரை இருந்தது. அவன் அதிக இறை
நாட்டம் கொண்டிருந்த காலம் 1014க்கு முந்தைய
ஒரு 10 ஆண்டுகள் எனலாம். (1004-1014).

அப்படி அவனால் தமிழருக்குத் தில்லை தீட்சிதரிடம்
இருந்து விடுவிக்கப் பட்ட தேவாரப் பாடல்கள்
அதே தில்லையில் இறைவனுக்கு முன்னால்
பாடப்படலாம் என்று அரசால் சொல்லப்படுவதற்கு
ஆகியிருக்கும் ஆண்டுகள் சரியாக 1000.

தில்லையிலேயே சிறைவைக்கப் பட்டு 100/150
ஆண்டுகளில் மீட்கப் பட்டு, பின்னர் அதைப் பாட
1000 ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கிறது. இதனை வைதீக
அடாவடி, திமிர் மற்றும் வைதீக மத வெறி என்று
சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்வது?

இத்தனை ஆண்டுகளும் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்தவர்கள்
தமிழர்கள்தான். ஆனால் தம்மை வைதீகத்திற்கு
முழுமையாக அடகு வைத்துவிட்டு
சோற்றுமூட்டைகளாக வாழ்ந்த தமிழர்கள். அதனால்
அவர்களுக்கும் இந்த அடாவடியில் பங்குண்டு.

இந்தச் சட்டத்தைப் போட்டதற்காகக் அரசை வாயார
வாழ்த்துகிறேன். அதே நேரததில் தமிழிலேதான்
பூசையே செய்யவேண்டும் என்று சட்டம்
போட்டிருந்தால் நெஞ்சார வாழ்த்தியிருப்பேன்.
பூசைகளுக்கு இடையே ஒரு முப்பது நிமிடம், அதுவும்
முன் கூட்டி சொல்லி விட்டுப் பாடலாம் என்று சட்டம்
போட்டிருப்பது அரசின் தவறு என்றும் சுட்டிக்
காட்டுகிறேன்.

அரசு சட்டம் போட்டபின்னும் கருவறையை
மறைத்துக் கொண்டு 20/25 பேர் நின்று
ஆறுமுகச்சாமியைப் பாடவிடாமல் செய்ததிலேயே
தீட்சிதர்களின் பண்பு அனைவருக்கும் புரிந்திருக்கும்.

தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களுக்குள் தமிழரை
சாமி கும்பிட அனுப்பியதே கருப்புசட்டைக் கட்சிதான்.
ஆன்மீகம் என்று சொல்லும் வைதீகப் பொய்யர்கள்
நாண வேண்டிய விதயம் இது.

ஆயினும், ஆறுமுகச்சாமி என்ன கருப்பு சட்டை போடும்
நாத்திகரா? மாணிக்க வாசகர் சொன்னது
போல இறைவனைப் பாடப் போகிறார்.
அதை ஏன் ஆன்மீகக் கூட்டம் என்று சொல்லிக்
கொள்பவர்கள் எதிர்க்க வேண்டும்?

இராமகோபாலன்களும் இல.கணேசன்களும்
நேர்மையான ஆன்மிக ஆதரவாளர்கள் என்றால்
அவர்கள் ஏன் ஆறுமுகச்சாமியை ஆதரிக்க வில்லை?
இல்லாத இராமர் பாலத்தைக் காப்பதில் இருக்கும்
அக்கறை, இருக்கும் தமிழ்நாட்டு ஆன்மீகத்
திருமுறைகளை, மரபுகளைக் காப்பதிலே இல்லையே
இவர்களுக்கு! அப்படியென்றால் இவர்களெல்லாம் யார்?
யாரை, எதைக் காக்க இருக்கிறார்கள்?

கொஞ்சமாவது திருந்துங்கள் என்று சொல்வதைத் தவிர
வைதீக நஞ்சுகளுக்கு நாம் வேறேதும் சொல்ல இல்லை.

அன்றைக்கு நம்பியாண்டார் நம்பியின் விடாமுயற்சி.
இன்றைக்கு ஆறுமுகச்சாமியின் விடாமுயற்சி.
ஆயினும் இன்னும் அடைய வேண்டியதை அடையவே
இல்லை. இவர்கள் இரண்டு பேரையும் ஒவ்வொரு
நேர்மையான சைவனும் தமிழனும் என்றைக்கும் தலை
வணங்குவான்.

அன்புடன்
நாக.இளங்கோவன்